روياي كودكي‏ام بود

و نگاهت؛

اريب و خيس،

باران لحظه‏هاي دلتنگي‏ام

دوستت دارم... 

و تو قرنهاست اين را مي‏داني ... 

و باز... 

نمي‏دانم

از چشم‏هايت بگويم

از دستهايت

يا از گيسويت كه به مهتاب حجاب مي‏بخشد

نمي‏دانم

چرا از يادم نمي‏روي!؟

اينگونه تلخ نگاهم مكن

اين دستهاي خالي

ميراث اجدادي من است

و اين زمين نفرين شده؛

زادگاهم

و اين زبان ناگشوده؛

زبان مادري‏ام

من راز اين بغض‏ها را

سالهاست كه مي‏گريم

و پشت هاله‏هاي غبارآلودت خيسم...  

بانو به چه مي‏نازم

به بی تو بودنها... 

به بی تو گریه کردنها... 

نه نه بانو   

من به روزی که به شانه هایت تکیه خواهم داد مینازم... 

به حرفهایم نخند  

من خوب میدانم روزی به شانه هایت تکیه خواهم داد و تو 

دستهایم را خواهی گرفت... 

بعد از تو

اين سروهاي بي‏خاصيت هميشه سبز

اين آسمان ويران و نانجيب 

و اين عروسكان كاغذي

اذيتم مي‏كند

كجاي كاري بانو...

آفتاب را از نگاهم دزديدند

من در روزگارِ هميشه شب متولد شدم

با نور ماه زندگي كردم

و اكنون اين ماهي كوچك

در تنگ خاطراتم نمي‏رقصد  

بعد از تو

آنقدر با شب بودم

كه نور چشم‏هايم خاموش شد

و آنقدر اسمت را گريستم

كه نامم فراموشم شد  

بعد از تو چقدر داستان بي تو بودنهايم را

به كودكان كوچه‏مان گفتم

كه اكنون نمي‏توانم از كوچه بگذرم

چرا از ياد كودكان كوچه‏مان نمي‏روي...؟

من قصه‏هاي مادربزرگم را گوش كردم

من معصوميت مردمانم را فهميدم

حتي شعر ديروزم فراموشم شد

اما تو چرا از يادم نمي‏روي...؟ 

و من...

با اين زبان زنجيري

هنوز هم كه هنوز است

داد مي‏زنم

بانو!

بانوي سرزمين آفتاب

"دوستت دارم"