صدایی می آید و مرا میخواند دائم

اما نمی دانم از کدام سو میشنوم!

چه باید کرد؟

نمیدانم!

در این هیاهو در این صداها توان تشخیص را ندارم!

دوباره تکرار کن!

مبادا فکر کنی بی توجه شده ام به صدایت!

و عادی و تکراری شده نوایت؟

نه وقتی میخوانییم حسی عجیب مرا وادار به حرکت می کن!

اما جهت....!

دوباره گوشم را پر کن از صداییت!

چند روزیست خبری از آن لحن شیرینت نیست!

.

.

.

آه یافتم

یافتمت

درست است حدسم؟

تو؟

نه اما تو که رفته بودی از پیشم!

دوباره بخوان نامم را!

چقدر صدایت عوض شده!

نه تو نیستی

مطمئن شدم دیگر!

بعد از تو چقدر داستان بي تو بودنهايم را

به كودكان كوچه‏مان گفتم

كه اكنون نمي‏توانم از كوچه بگذرم

چرا از ياد كودكان كوچه‏ ما نمي‏روي...؟

حتي شعر ديروزم فراموشم شد

اما تو چرا از يادم نمي‏روي...؟ 

و من...

با اين زبان زنجيري

هنوز هم كه هنوز است

داد مي‏زنم

بانو!

بانوي خاطره های نقطه چین شده...

"دوستت دارم"

آغاز جدايي ما همان نگاه اول بود

همان زمان كه در نگاه يكديگر مي خوانديم

كه مبادا روزي ديگر اين چنين

در كنار هم نباشيم

كه مبادا در آينده اي نه چندان دور حسرت داشتن

يك ثانيه از حال را بخوريم

 آغاز جدايي ما همان لحظه بود

كه فهميديم بزرگ شده ايم

و آن لحظه آرزو كرديم

كه كاش كوچك مي مانديم

آغاز جدايي ما همان لحظه بود

كه زندگي را فهميديم

كه فهميديم اين قدر هم ساده نيست

و آرزو كرديم كه كاش به دنيا نيامده بوديم

 آغاز جداي ما همان لحظه بود

كه فهميديم چيزي شبيه عشق در وجودمان است

و فهميديم كه عشق جدايي مي آفريند

 آغاز جدايي ما همان لحظه بود

كه دنيا آنقدر برايمان كوچك شد

كه فهميديم جز ما كسي در آن نيست

آغاز جدايي ما همان روز بود

و امروز كه ما با خاطرات آن روزها زنده ايم

با خود مي گوييم

كاش آن روزها نبود

كاش نبود

 كه آغاز جدايي ما همان روزها بود...

به گوشت میرسه روزی که بعد از تو چی شد حالم 
چه جوری گریه می کردم که از تو دست بردارم

نشد گریه کنم پیشت نخواستم بدشه رفتارم
نمی خواستم بفهمی تو که من طاقت نمیارم

دلم واسه خودم می سوخت برای قلب در گیرم
یه روز تو خندهات گفتی تو می مونی و من میرم

سرم رو گرم می کردم که از یادم بره این غم 
ولی بازم شبا تا صبح تو رو تو خواب می دیدم

نمی دونستی اینارو چرا باید می فهمیدی 
منو دیدی ولی یک بار ازام چیزی نپرسیدی