مرا با تو پیوستنی نیست

پیش از آنکه بشکنی

بی صدا بگذر از من

یکبار ولی مرا به نام صدا کن...

تا بلند بلند گریه کنم حسرتت را...

و یکبار بخند

خنده ات زیباست

خنده ات آرامش تمام بیقراری هاست

بیصدا بگذر از من

مرا با تو پیوستنی نیست

یکبار ولی

با نوای سه تارت

کوچه را در هم بریز و مرا

تا بلند بلند برایت بخوانم

 آواز کوچه گردی های شبانه ات را...

از مسافر به خاتون خوبیها...

شب هایی که تو بیداری،به یاد تو نمی خوابم...

امروز روز تو و روزگار قلب دچار من است . روزی به نام نامی عشق . روزی به نام گل سرخ . امروز روز

توست که نهایت مهربانی هستی و اوج پرواز یکی شدن . غزل غزل ترا نه می شوم و سبد سبد شعر

تا برای لحظه ای بخوانی مرا و بنوشم نگاهت را . امروز آمده ام تا به پاس سالها مهربانی با دلم

دستهای همیشه سبزت را دوباره ببوسم و بر چشمهای تا ابد زلالت سجده نمایم . امروز و بعد از مدتها

دوباره آمده ام تا در هوایت دلم را تازه نمایم و در برابر قبله گاه وجودت روحم را سیراب . تو آنقدر

صمیمیا نه با دلم رفتار کردی که هرگز عطر دستهای تو در وجودش از یادم نمی رود و آنقدر با

احساسم بی دریغ هستی که یاد تو در تمام غزلهای من تا همیشه ی این عشق جاری است .

تو را چون  ناز ترین اتفاق غزل تا واپسین لحظه  ی بودنم دوست دارم و می ستایم که

ستودنی ترین سمت خواهشی و شایسته ترین دلیل دوست داشتن .می شناسمت

که سالهاست با دلم قرینی و می  نوازمت که مدتهاست با روح من همسفر . تو را از

تبار صبح می نامم که بانوی  تمام دقایق منی و در روزی که از آن توست با تمام

وجودم شعر می شوم تا تو با تمام بودنت اینگونه تب آلود

بخوانی مرا...

به تو عاشقا نه سلام مي گويیم . به خدايي كه تو را در شا عرا نه ترين ساعت ممكن

آفريد. به فرشتگاني كه تو را بي بها نه سرودند . به مادري كه آسماني ترين دليل

  خلقت تو بود . به چشمهاي تو اين نجيبا نه ترين بها نه ي بودن سلام ميگويیم . به

لبخند بي بها نه ات كه بها نه ي ناز غزلهايم شده است .

 تو آمده اي تا خدا را بهتر بفهميم .

تو آمده اي تا به اعجاز عشق زيبا تر ايمان آوريم .

 تو آمده اي تا دليل بودن باشي و حادثه ي شاعر شدن .

ناز خاتون ناز!

چقدر شانه هايت را كم دارم...هيچ شانه اي باندازه تو، تحمل امتداد گريه هايم را ندارد

اين بغض مرا ميكشد، وسعت شانه هايت يادم مي‌ آيد وقتي خدا داشت با بي رحمي جدايمان ميكرد

و اشكهاي من در امتداد شانه هايت گم ميشد...

چقدر اين روزها تو را كم دارم

راستي شانه هايت حالا پناه اشكهاي كيست...؟