چقدر دلم برای خودمان تنگ است.... برای حنای دستهایت... برای روسری گلدارت ... چقدر دلم می خواست همه ی این خیابان های دور و دراز را  می دویدم تا تو....و آنگاه از سر شوق می باریدم توی چشم هات همه ی سالهای بی تلاطم باران را.... کاش در هیجان دومین بارش پاییز، اینقدر دستهای باران خورده من از اضطراب انگشتانت جدا نبود.... اما بیهوده بود آرزوی کوچک مردی که همیشه آسمان دوازده ضلعی چترش ابری است...

این روزها همه ی جاده ها و خیابان ها به سمت نا بن بست کوچه شما منتهی می شوند..... این روز ها تمام دقایق معصوم، به ثانیه های سکوت بعد از شبانگاه می پیوندند ....به آخرین هم آغوشی باد و باران...

رفتنت مثل بی باوری يک خواب است هنوز

و

يادت ٬ مرثيه حزن انگيز حسرت

و وداعت ٬ مثل ريزش ناگهانی سبزترين برگ ٬

برای رد ادعای شوم فصلی که گمان می‌کند آغاز بهار دلکش زندگی است .

سفرت مثل خواب است هنوز

مثل خواب

مثل خواب...

صدایی می آید و مرا میخواند دائم

اما نمی دانم از کدام سو میشنوم!

چه باید کرد؟

نمیدانم!

در این هیاهو در این صداها توان تشخیص را ندارم!

دوباره تکرار کن!

مبادا فکر کنی بی توجه شده ام به صدایت!

و عادی و تکراری شده نوایت؟

نه وقتی میخوانییم حسی عجیب مرا وادار به حرکت می کن!

اما جهت....!

دوباره گوشم را پر کن از صداییت!

چند روزیست خبری از آن لحن شیرینت نیست!

.

.

.

آه یافتم

یافتمت

درست است حدسم؟

تو؟

نه اما تو که رفته بودی از پیشم!

دوباره بخوان نامم را!

چقدر صدایت عوض شده!

نه تو نیستی

مطمئن شدم دیگر!

بعد از تو چقدر داستان بي تو بودنهايم را

به كودكان كوچه‏مان گفتم

كه اكنون نمي‏توانم از كوچه بگذرم

چرا از ياد كودكان كوچه‏ ما نمي‏روي...؟

حتي شعر ديروزم فراموشم شد

اما تو چرا از يادم نمي‏روي...؟ 

و من...

با اين زبان زنجيري

هنوز هم كه هنوز است

داد مي‏زنم

بانو!

بانوي خاطره های نقطه چین شده...

"دوستت دارم"

آغاز جدايي ما همان نگاه اول بود

همان زمان كه در نگاه يكديگر مي خوانديم

كه مبادا روزي ديگر اين چنين

در كنار هم نباشيم

كه مبادا در آينده اي نه چندان دور حسرت داشتن

يك ثانيه از حال را بخوريم

 آغاز جدايي ما همان لحظه بود

كه فهميديم بزرگ شده ايم

و آن لحظه آرزو كرديم

كه كاش كوچك مي مانديم

آغاز جدايي ما همان لحظه بود

كه زندگي را فهميديم

كه فهميديم اين قدر هم ساده نيست

و آرزو كرديم كه كاش به دنيا نيامده بوديم

 آغاز جداي ما همان لحظه بود

كه فهميديم چيزي شبيه عشق در وجودمان است

و فهميديم كه عشق جدايي مي آفريند

 آغاز جدايي ما همان لحظه بود

كه دنيا آنقدر برايمان كوچك شد

كه فهميديم جز ما كسي در آن نيست

آغاز جدايي ما همان روز بود

و امروز كه ما با خاطرات آن روزها زنده ايم

با خود مي گوييم

كاش آن روزها نبود

كاش نبود

 كه آغاز جدايي ما همان روزها بود...

به گوشت میرسه روزی که بعد از تو چی شد حالم 
چه جوری گریه می کردم که از تو دست بردارم

نشد گریه کنم پیشت نخواستم بدشه رفتارم
نمی خواستم بفهمی تو که من طاقت نمیارم

دلم واسه خودم می سوخت برای قلب در گیرم
یه روز تو خندهات گفتی تو می مونی و من میرم

سرم رو گرم می کردم که از یادم بره این غم 
ولی بازم شبا تا صبح تو رو تو خواب می دیدم

نمی دونستی اینارو چرا باید می فهمیدی 
منو دیدی ولی یک بار ازام چیزی نپرسیدی

هوا خیلی سرد بود برف شدیدی امده بود من داشتم پشت بام خانه را پارو میکردم چشمم به تو افتاد که داشتی از خیابان رد میشدی هواسم پرت شد پایم لیز خورد و از پشت بام پرت شدم پایین !! ولی تو انگار نه انگار بیتفاوت از کنارم رد شدی  ، صدای مادرم را شنیدم که میگفت (کی میخوای از خواب بلند شی لنگه ی ظهره ) من خواب بدی دیده بودم !! ان روز این خواب دائمن در ذهنم تکرار میشد ، عصر به بهانه ی خرید به مغازه ای رفتم که میشد دوستان صمیمی و نه چندادن صمیمی را انجا ببینم ، داشتم با یکی از دوستانم صحبت میکردم که کاملا اتفاقی چیزی را شنیدم ( فلانی شنیدی امروز فلانی رفته خواستگاری فلانی ) یکدفه نفسم بند امد ... یاد خواب دیشبی افتادم... خواب من داشت تعبیر میشد ... یکدفه یاد کودکیهای خودم افتادم یاد همان روزهایی که خانه شما با خانه ی ما زیاد فاصله ای نداشت و تو هر از چند گاهی به خانه ی ما می امدی ... یادش بخیر...

تو نيستي

اما من براي ات چاي مي ريزم

ديروز هم

نبودي كه براي ات بليت سينما گرفتم

دوست داري بخند

دوست داري گريه كن

و يا دوست داري

مثل آينه مبهوت باش

مبهوت من و دنياي كوچك ام

ديگر چه فرقي مي كند

باشي يا نباشي

من با تو زندگي مي كنم

هر روز سرداراني از من به تو تسليم مي شوند

مرا ببر ...

بگو چقدر به انتظارت بنشینم ؟

تا کی پیراهن کدرم را در چشمه های ارزو بشویم و روی طناب دلواپسی پهن کنم؟

اگر شوق رسیدن به دستهایت نبود هیچگاه اغوشم را نمیگشودم و

اگر صدای گوشنوازت نبود از گوشه ی تنهایی بیرون نمی امدم

اگر شوق دیدن چشمهایت نبود پلکهایم را نمیگشودم و

اگر نسیم حرفهایت نمی وزید معنای جهان را نمی فهمیدم

خسته ام اما نه انقدر که نتوانم عاشقانه هر روز به تو سلام کنم

ارکیده ی سپیدم:

خسته نباشی که من همسفر تمام دقایق تو ام در سحر گاهان شبنم و

زمانی با کوله باری از ترانه به دیدنت خواهم آمد

و برایت از اتفاق غزل خواهم سرود

و ترا از هر چه تنهایی خواهم گرفت

و به سرخی یک سیب مهمان خواهم کرد

و به تو خواهم گفت از قلب تو تا روح من چند آغوش دل سپردگی راه مانده